Weblog Hanneke Ikking 

20 december 2009 

Verhuizen!

Half november is moeder verhuisd van haar serviceflat naar een mooie, ruime kamer met badkamer op een PG-afdeling van een verzorgingshuis. Weken van tevoren hebben zij en ik samen spullen uitgezocht, laden en kasten leeggehaald. Terwijl alles nog eens door haar handen ging wees zij aan wat niet weg kon en dus mee moest. Langzamerhand stapelden de dozen zich op in de berging.

Op donderdag 12 november nam moeder afscheid van de dagverzorging. Zij heeft het daar, na een moeilijk begin, erg naar haar zin gehad en als blijk van haar dankbaarheid heeft zij voor de gastvrouwen/gastheer elk apart een rode roos meegenomen.

Op vrijdag 13 november ging ik met haar naar het verzorgingshuis voor een opnamegesprek met haar contactverzorgende. Als verpleegkundige weet ik dat het belangrijk is dat de verzorgenden, als er een nieuwe bewoner/cliënt wordt opgenomen, meteen weten wat de zorgvraag is van de cliënt, welke medicijnen zij gebruikt et cetera. Ik had daarom zelf voorgesteld om het opnamegesprek op vrijdag te laten plaatsvinden, zodat de medewerkers die het weekend moesten werken, meteen wisten waarbij moeder hulp nodig had.

Ik leg bij de contactverzorgende de nadruk op het grote risico van een pneumonie bij moeder, en dat het belangrijk is dat er, als ze twee dagen blijft hoesten, een huisarts gebeld wordt om naar de longen te komen luisteren. De contactverzorgende schrijft alles op in het dossier van moeder.

Na het gesprek gingen we nog even op de kamer van moeder kijken, die we in moesten richten met nieuwe meubeltjes, omdat haar oude meubels te groot waren voor één kamer. Gelukkig kon haar oude stoel, waar ze altijd zo lekker in zit, wel mee. Moeder vindt het een mooie kamer, maar, zegt ze, ik hoef er nog niet naar toe hè? Jawel lieverd, morgen ga je verhuizen, antwoord ik haar en zij zucht ervan.

Het is officieel geen gesloten afdeling, waardoor moeder geen BOPZ-verklaring nodig heeft om er te kunnen wonen, maar de lift waarmee we naar beneden gaan heeft wel een code, zodat de cliënten die op deze etage wonen niet zomaar van de afdeling af kunnen gaan.

De volgende ochtend, toen de verhuizers (familie en lieve vrienden) en wij koffie gedronken hadden, deden we de poes in de tas en nam ik moeder en poes mee in de auto, naar haar nieuwe huis. Veel tijd om afscheid te nemen had zij niet, ik heb in de weken voor de verhuizing wel nog een paar foto's genomen van haar oude huis en het uitzicht over het water waar zij zo dol op was.

Ze begrijpt het niet zo goed: waar ga ik nu naartoe en waar blijven mijn meubelen dan? Ik leg het haar weer uit en we zijn er allebei stil van.

We worden in het verzorgingshuis goed ontvangen, er hangt een welkomstbriefje op de deur en er staat een bosje bloemen in haar kamer.

's Middags komen de spulletjes en als alles een beetje uitgepakt en in kastjes gezet is gaan we samen beneden in het bewonerscafé een kopje koffie drinken.

Daarna licht ik de verzorgenden in dat ik wegga. Ik vertel moeder dat ik haar 's avonds zal bellen en dat we morgen weer langs zullen komen. Ze brengt ons naar de lift, we zwaaien nog en zijn dan weg.

Hanneke Ikking