Weblog Hanneke Ikking

19 oktober 2009

Verhuizen?

Via de mail krijg ik bericht van de teamleider van een woon/zorgcentrum in de buurt. Zij vraagt mij of ik een afspraak wil maken voor een kennismakingsgesprek, samen met moeder.

Het is het woon/zorgcentrum waar mijn dochter en ik erg over te spreken waren toen wij het vlak voor de kerstdagen van 2008 bezochten, en waar ik moeder in februari op de wachtlijst heb laten zetten. Afgelopen juli was er nog een wachtlijst van een jaar, reden waarom we een aantal andere centra bezochten. Over de geschiktheid daarvan hebben we nog geen beslissing genomen. Het kan dus zomaar gebeuren dat er plotseling schot komt in een wachtlijst en mijn moeder op de eerste plaats komt te staan.

Samen met mijn man haal ik moeder op een maandagmiddag op. We hebben haar de dag tevoren verteld dat we zouden komen en waar we naartoe zouden gaan, maar dat is ze eigenlijk alweer vergeten. Ze verheugt zich op het uitje en vraagt onderweg: ‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?' Als ik het haar vertel zegt ze meteen: ‘Maar ik ga nog niet verhuizen hoor, ik kan alles nog zelf en woon zo naar mijn zin!'

Hoewel ik weet dat moeder er aan toe is om in een meer beschermde omgeving te gaan wonen, waar zij gezamenlijk met anderen de maaltijden zal gebruiken en waar 24 uur toezicht zal zijn, zakt de moed mij toch een beetje in de schoenen. Ik had het haar zo gegund dat zij in haar huisje haar ogen zou kunnen sluiten, maar dat is niet mogelijk. Het is voor haar bestwil dat zij gaat verhuizen, zij heeft steeds meer zorg en toezicht nodig en vanuit de thuiszorg is er niet voldoende (deskundige!) hulp te krijgen, ook omdat de indicatie dat niet toelaat. En ik moet eerlijk zeggen dat het voor mijzelf zo langzamerhand ook erg zwaar wordt.

Rationeel is het goed, gevoelsmatig (nog) niet.

Appartement

We worden vriendelijk ontvangen en krijgen, na wat informatie en een kopje thee, een rondleiding op de meerzorgafdeling. We kunnen rustig rondkijken en, net als in december, word ik er weer enthousiast van. Natuurlijk, ook daar zal het niet ideaal zijn, maar het ziet er vriendelijk uit, moeder heeft meteen contact met een andere cliënte die er net woont en - het belangrijkste voor moeder - de kat mag mee en ze mag roken in haar appartement. Ook is er een mooi overdekt balkon, waar een aantal cliënten een sigaretje zitten te roken.

Er staat een 1 kamerappartement leeg en we horen van de teamleider die ons rondleidt, dat dit eventueel voor moeder zou kunnen zijn. Daar schrikt moeder toch wel van en ze zegt dat dat haar toch iets te snel is. We spreken af in de loop van die week te bellen om te zeggen of moeder ja of nee zegt en gaan weer naar huis.

Opluchting

Bij ons thuis praten we nog wat na. Moeder vindt het wel een mooi huis, en een mooie kamer (met ruime eigen badkamer), maar het is allemaal wat snel voor haar. Dan zegt zij opeens dat ze zich de laatste tijd eenzaam voelt in haar huis, ‘ik krijg echt met niemand contact'.

Mijn man en ik kijken elkaar aan en besluiten dan door te zetten. Het duurt niet lang of moeder geeft zelf toe het ook wel fijn te vinden om meer onder de mensen te zijn. Het feit dat zij daar een eigen zitslaapkamer heeft waar zij zich terug kan trekken is voor haar heel belangrijk, en dat de kat mee mag verhuizen is ook beslist een groot voordeel. ‘Zal ik het dan maar doen?' vraagt zij aan mij. ‘Och moedertje, moet ik beslissen, wat komt er weer op je af als je daar net bent, wat zal je moeten wennen...', denk ik, maar ‘ja' zeg ik, ‘ik zou het doen, als je nee zegt moet je misschien weer een half jaar of een jaar wachten en als je je eenzaam voelt is dat ook niet fijn'.

Moeder besluit dan ja te zeggen. Het gevoel en het verstand komen weer bij elkaar en ik, ik kan wel huilen van opluchting.

Hannke Ikking