Weblog Hanneke Ikking 

1 september 2010

Activiteiten buitenshuis

Sinds er een nieuwe teamleider is op de afdeling meerzorg waar moeder woont, zijn er veranderingen ingevoerd op het gebied van activiteiten voor de bewoners. Verzorgenden bieden meer activiteiten aan, zorgen niet alleen voor het lichamelijke welzijn van de bewoners, maar ook voor het mentale welzijn en de participatie. Dat laatste moet nog wel verder uitgewerkt worden. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan doen en op wat voor manier de mantelzorgers daarbij betrokken zullen worden.

Zwemmen

Bij de opname van moeder is ons verteld dat er regelmatig met bewoners en een begeleider gezwommen wordt in het verwarmde zwembad van een buurgemeente. Moeder was daar meteen erg enthousiast over. In de praktijk is hier het eerste halfjaar niets van terecht gekomen.

Tot de nieuwe activiteiten hoort nu dat eenmaal per twee weken twee bewoners en een begeleider gaan zwemmen. Moeder is als eerste aan de beurt. Het zal op een vrijdagochtend zijn. Ik bel haar donderdagavond en heb haar in tijden niet zo enthousiast gehoord. Later die avond belt zij mij en zegt dat ze haar badpak gevonden en even aangetrokken heeft en dat het nog prima zit. We moeten allebei erg lachen als ik haar vraag of zij het 's nachts aan gaat houden, zodat zij 's morgens snel klaar zal zijn. Het gevoel van vroeger: ik ga op schoolreisje en wil daar niet te laat voor zijn en niets vergeten, komt bij mij op.

Vrijdagavond bel ik moeder en hoor haar verhalen over hoe heerlijk het was. Van de evv'er hoor ik de volgende dag dat ze meteen in het diepe water sprong en niet met de begeleider en de andere bewoner langzaam vanuit het ondiepe naar het diepe water wilde gaan. Moeder vond het geweldig!

Bustochtje

In mei krijg ik een brief waarin een bustocht wordt aangekondigd en mantelzorgers wordt gevraagd om mee te gaan als extra begeleiding. Ik geef mij op.

Op 17 juni is het zover. Als ik aankom bij het woonzorgcentrum  staat de bus al klaar en zit moeder pontificaal voorin, met haar tas op schoot. Ze is blij verrast mij te zien en wil meteen een mooi plekje voor mij regelen. Samen gaan we een paar rijen naar achteren en kijken toe hoe de verzorgenden van de afdeling alle bewoners de bus in helpen. Ook de bewoners die in een rolstoel zitten gaan mee; met een kleine lift worden zij met stoel en al de bus in getild en vervolgens naar hun plaats gebracht.

Als iedereen aan boord is gaan we rijden. Het schoolreisjesgevoel komt weer boven. We rijden langs de Vecht richting de Betuwe. De chauffeur vertelt verhalen over de omgeving  en als hij een liedje gaat zingen doet mijn moeder meteen mee.

De chauffeur brengt ons naar de Linge, voor een boottocht waarbij we kunnen genieten van de mooie omgeving en een lunch aan boord.

Als we weer terug bij de bus zijn en iedereen weer naar binnen geholpen wordt, blijkt het voor een aantal mensen toch teveel te zijn. Ze gaan zich verzetten tegen de hulp bij de transfer van de straat naar de bus, sommigen gaan zelfs roepen en schreeuwen.

Op de terugweg vallen sommigen in slaap -zo niet moeder: zij geniet met volle teugen.

Om half zes komen we terug bij het woonzorgcentrum. Boven staat een maaltijd voor ons klaar, niet alleen voor de bewoners, maar ook voor de begeleiders. Zo besluiten we gezamenlijk een gezellige dag!

Hanneke Ikking