Weblog Hanneke Ikking 

14 maart 2011 

Kennismaken met de huisarts

Eindelijk heb ik een kennismakingsgesprek gepland met de huisarts van moeder. Het heeft even geduurd vanwege mijn langdurige herniaklachten, maar nu is het dan zover. Omdat moeder in een verzorgingshuis woont, heeft zij een huisarts en wordt de verpleeghuisarts alleen ingeschakeld als dat medisch gezien noodzakelijk is. Wel is de verpleeghuisarts aanwezig bij de halfjaarlijkse overleggen die ik heb met de eerstverantwoordelijke verzorgende.

Proces

Na een korte kennismaking vertelt de huisarts dat zij blij is dat ik er ben, omdat zij een en ander met mij wil bespreken. Dat treft, want dat wil ik ook met haar. Ik heb daar een 'boodschappenlijstje' voor meegenomen.

De huisarts geeft dan aan dat zij ethische bezwaren heeft om moeder, als zij weer een pneumonie heeft, met antibiotica te gaan behandelen. Dit overvalt mij nogal en dat zeg ik ook. De huisarts zegt dat het haar gaat om de kwaliteit van leven van moeder, dit zou geen discussie moeten zijn, daar zouden we het allebei over eens moeten zijn!
Ik vind dat je als mantelzorger in deze fase van leven van moeder met de huisarts een proces in gaat waarin overwegingen, gevoelens en natuurlijk ook ethische argumenten in een aantal bijeenkomsten besproken worden en afspraken vervolgens worden vastgelegd. En in dat proces staat steeds de kwaliteit van leven van de patiënt, in dit geval mijn moeder, centraal. Ik geef aan dat ik de beslissing om, bij een volgende pneumonie geen antibiotica meer te geven, niet in mijn eentje kan nemen, dat ik dat met mijn gezin wil overleggen. We spreken af dat ik het thuis ga bespreken en ik vergeet helemaal mijn boodschappenlijstje af te werken.

Overleg met gezin
Na overleg met man en kinderen, waarin wij zorgvuldig alle voor- en nadelen van antibiotica toedienen hebben besproken en het ook over de kwaliteit van leven van moeder na een eventuele volgende pneumonie hebben gehad, besluiten wij dat wij niet akkoord gaan met het voorstel van de huisarts. Ik maak een nieuwe afspraak met de huisarts en ga daar samen met mijn dochter naartoe. De huisarts legt opnieuw haar ethische overwegingen op tafel en wij leggen daar tegenover dat moeder zich op dit moment heel prettig voelt en in haar dagboekje heeft geschreven dat zij ‘een gelukkig mens' is.
We komen er niet uit. De huisarts gaat overleggen met de verpleeghuisarts en gezamenlijk besluiten we om in een volgend gesprek afspraken te maken over wel of niet reanimeren en in welke situatie(s) wij vinden dat er niet meer handelend moet worden opgetreden.

Besluit
Na een aantal weken maak ik opnieuw een afspraak met de huisarts. Weer zitten mijn dochter en ik tegenover haar. De huisarts zegt dat zij ons gelijk geeft en dat zij op haar besluit om moeder geen antibiotica te geven als zij weer een pneumonie heeft, terug is gekomen. Zij heeft moeder een paar keer opgezocht in haar appartement en geconstateerd dat moeder zich gelukkig voelt, nog ADL-zelfstandig is en van haar achteruitgaande geheugen niet echt veel last heeft. Natuurlijk zijn mijn dochter en ik opgelucht omdat we niet meer hoeven te ‘strijden', maar het is vooral een bijzondere ervaring dat een arts, na zorgvuldige overwegingen, terugkomt op haar besluit en dat ook open en eerlijk met de familie bespreekt. We spreken af om, iedere keer als er zich een ernstige crisis in het leven van moeder voordoet, elkaar als huisarts en familie steeds eerlijk in de ogen te kijken en steeds weer samen de afweging te maken of moeder nog de kwaliteit van leven kan krijgen zoals zij graag zou willen en die zij ook verdient!

Hanneke Ikking, verpleegkundige en mantelzorger