Weblog hanneke Ikking 

3 augustus 2009

Ik ben vanaf eind april thuis vanwege een rughernia. In het begin had ik alleen maar pijn en bracht veel tijd liggend of wandelend door. Langzamerhand gaat het beter. Moeder maakt zich zorgen over mijn aandoening en vooral over het feit dat ik zoveel pijn heb. Iedere keer als wij elkaar spreken zegt zij: ‘Als ik wat voor je moet doen moet je het zeggen hoor, ik wil in ieder geval de was wel voor je doen, dan brengt je man hem gewoon hiernaartoe en haalt alles weer op als het droog is'. Ik vertel haar dat ik dat heel lief van haar vind, maar dat ik de wasmachine en de droger naast elkaar heb staan en dat ik twee mannen in huis heb die mij kunnen helpen. Ik merk steeds dat zij in haar moederrol schiet als een van haar kinderen, en zeker degene die zij dagelijks spreekt, ziek is en pijn heeft.

Op de zondagen, als zij meestal bij ons eet, wil zij ook per se wat voor mij doen en ik laat haar dan de schone was vouwen en ‘bewaar' ook andere klusjes voor haar. Daar is ze dan een uurtje mee bezig en ze vindt het heerlijk. Het haalt haar weg van haar eigen gedachten en zorgen en het lijkt zelfs wel of zij af en toe helderder is. Daarnaast geeft het haar ook een gevoel van zelfvertrouwen, omdat zij bij zo'n karweitje dat haar goed afgaat duidelijk van nut is voor mij.

Confronterend

Mijn huidige situatie leidt voor mij ook tot confronterende ervaringen en gevoelens bij de zorg voor mijn moeder.

Ik heb nu de tijd om eventueel iedere dag even bij moeder langs te gaan. Ze vergeet steeds vaker de boodschappen die zij echt nodig heeft, zoals brood, melk, schoonmaakmiddelen, toiletpapier, maar koopt wel bloemen, snoep en koek. Ik merk aan mijzelf dat ik de laatste weken veel meer rust heb om haar te ondersteunen. Toen ik werkte had ik veel minder tijd voor haar, wat mij regelmatig in een gewetensconflict bracht.

Ik was toen soms ook boos op haar en ongeduldig, omdat zij zo'n groot beroep deed op mijn schaarse vrije tijd. Daar voelde ik mij vervolgens weer schuldig over en werd dan boos op mijzelf omdat ik als verpleegkundige die toch weet wat dementie is en wat de ziekte doet met mensen, voor mijn eigen moeder af en toe niet het nodige geduld kon opbrengen.

Nu ga ik regelmatig even een kopje thee bij haar drinken, neem soms wat lekkers mee en samen genieten we dan van de tijd die we bij elkaar doorbrengen. Dan zie ik hoe goed het haar doet, hoe het haar ook rustig maakt dat ik rustig ben en dan denk ik: ‘Daar gaat het om, om de kwaliteit van leven die moeder nu ervaart en het plezier dat ik heb om haar, nu ze nog zo helder is, zo mee te maken. Daar genieten we samen van en daar kan ik straks, als zij er niet meer is, nog van genieten.'

Tegelijk vecht ik soms ethische conflicten uit met mijzelf: wie beslist wat, moet ik haar alles vertellen, wat als ze niet naar de dagbehandeling wil, terwijl het zo goed voor haar is....

Hanneke Ikking