Weblog Hanneke Ikking

29 juni 2009,

Mijn naam is Hanneke Ikking-van der Bom. Ik ben 56 jaar en opgeleid als verpleegkundig specialist ouderen, al zal ik mij niet mogen laten registreren omdat mijn opleiding niet aan de huidige eisen voldoet. Van 1978 tot 1998 heb ik als wijkverpleegkundige gewerkt. Sinds 2000 werk ik in de ouderenzorg, waarvan drie dagen per week als kwaliteitsadviseur. Ik ben ook actief in V&VN.

Drie jaar geleden is bij mijn moeder de ziekte van Alzheimer geconstateerd. Sinds die tijd ben ik, als haar mantelzorger, meer en meer bezig voor haar te zorgen. Twee jaar geleden heb ik de thuiszorg in moeten schakelen om een deel van de zorg aan hen over te dragen. Helaas is het zo dat de verwachtingen die ik van de thuiszorg had niet overeenkomen met de huidige praktijk. Ik weet wel dat de organisatie en financiering van de zorg voor thuiswonende dementerenden sinds mijn tijd als wijkverpleegkundige veranderd zijn. De gevolgen die dit heeft voor deze groep patiënten maak ik nu aan den lijve mee. Dat zorgt voor een voortdurende frustratie bij mij, zowel als dochter maar ook als verpleegkundige. Ik kan en wil als verpleegkundige en als mantelzorger niet akkoord gaan met de veranderingen en met het ondeskundige gedrag van sommige thuiszorgmedewerkers.

Ik schrijf dit weblog om te laten zien wat bezuinigingen op inzet van professionele medewerkers (door invoering van functiegerichte bekostiging, zzp's) en op de uren zorg voor patiënten en mantelzorgers doen.  

Als ik thuiskom van boodschappen doen staat mijn moeder op de voicemail. Mijn moeder is 83 jaar en sinds drie jaar weten wij dat zij de ziekte van Alzheimer heeft. Zij woont nog zelfstandig, in een serviceflat 5 minuten fietsen bij mij vandaan.

Ik schrik van het bericht, want het betekent dat zij niet naar de dagbehandeling is gegaan. Afspraak is dat zij daar driemaal per week naartoe gaat. Zij vindt het er leuk en de mensen zijn altijd heel lief voor haar, zegt ze, maar vaker dan driemaal per week wil zij echt niet.

Een van de redenen dat mijn moeder naar de dagbehandeling gaat is dat zij daar een warme maaltijd krijgt. Dat is belangrijk, want zij maakt zelf geen warm eten meer. Naast de Alzheimer heeft zij ook longemfyseem en daarom heeft zij dagelijks extra calorieën nodig.

Een jaar geleden was ze ondervoed en woog nog maar 48 kg. Op mijn initiatief is ze toen begonnen met bijvoeding in de vorm van Nutridrink, eenmaal per dag en Resource 2.0 (een complete maaltijdvervangende voeding), ook eenmaal per dag. Die bijvoeding wordt haar aangereikt door de thuiszorg, die toch al tweemaal per dag komt voor de medicatie en toezicht op haar maaltijdinname. Op de dagen dat moeder niet naar de dagbehandeling gaat, komen zij driemaal per dag.

Het gewicht van moeder is toegenomen tot 51 kg, maar dat is nog niet veel voor iemand van 1.72m.

Nadat ik het bericht op de voicemail afgeluisterd heb, neem ik contact op met de casemanager van de thuiszorg, om te vragen of de verzorgenden 's morgens op een zodanig tijdstip kunnen komen dat zij moeder kunnen stimuleren om mee te gaan met het busje dat haar komt halen voor de dagbehandeling. Het is namelijk niet de eerste keer dat ze niet meegaat.

Ik ben benieuwd of het gaat werken, misschien moet ik maar weer eens een afspraak maken voor een evaluatiegesprek met de casemanager.

Hanneke Ikking