Weblog Kim, verpleegkundige in Uruzgan 

30 juni 2009, 

Het was weer even druk....

Donderdag waren er drie opnames. De eerste was een Afghaanse militair die tijdens wapenonderhoud niet juist ontladen had en daarna in zijn eigen been schoot. Geen bot geraakt gelukkig, dus na een wondtoilet op de OK hebben we hem opgenomen op de afdeling. Enkele dagen later is hij teruggestuurd naar zijn eenheid. Later die avond werden twee taxichauffeurs binnengebracht met scherfverwondingen. De een had geluk gehad: hij had slechts kleine verwondingen en kon de volgende dag ontslagen worden. De ander had zijn rechtervoet in puin liggen: een calcaneus fractuur en open wonden, en ook aan zijn linkervoet nog een aantal kleine scherfverwondingen. Na een operatie en een aantal dagen sluiten van de wonden op zaal kreeg hij gisteren gips en is daarna aan de tocht naar huis begonnen. De beide heren kwamen uit Helmand, een provincie ten zuiden van Uruzgan, en reizen gaat hier niet zo snel als wij gewend zijn. Er zijn maar weinig asfaltwegen en het is niet overal even veilig. Hopelijk is hij intussen goed aangekomen.

Behalve de twee taxichauffeurs werd de afgelopen week nog een Afghaanse militair met een gebroken arm voor een nachtje opgenomen. Ook de kinderzaal is niet meer leeg. Vrijdagavond kwam er een jongetje van twee. Hij was met zijn hand in een of andere landbouwmachine geraakt. De wonden zagen er absoluut niet goed uit, maar gelukkig heeft hij zijn vingertjes kunnen behouden. Inmiddels is het jochie drie keer geopereerd en kan hij zijn vingers weer een beetje bewegen. Zijn vader was bij hem en slaapt op een stretcher bij het jongetje op de zaal. Voor ons is het altijd erg prettig wanneer er iemand van de familie bij het kind kan blijven, dat zorgt voor een hoop rust. Voor elk kind is een opname in het ziekenhuis natuurlijk nogal wat, maar als Afghaans jongetje in een Nederlands militair hospitaal opgenomen te worden is natuurlijk helemaal eng. Een rustige benadering is dan ook erg belangrijk.
Intussen heeft Naqibullah zijn plekje hier wel gevonden. Hij speelt buiten met stoepkrijt en praat eigenwijs tegen zijn vader. Op een gegeven moment vroeg de tolk aan het jongetje van wie hij zijn sinaasappel had gekregen en hij zei: van de witte tante. Toen zijn vader even naar de poort was om een telefoontje te plegen (in verband met de veiligheid is het niet toegestaan dat patiënten een telefoon bij zich dragen), was Naqibullah helemaal van slag. Ondanks dat we hem met behulp van de tolk hadden verteld waar zijn vader heen was en dat hij terugkwam, liep hij rond alsof hij alleen achtergelaten was en stond uiteindelijk midden in de gang te huilen. Gelukkig was hij troostbaar en viel uiteindelijk op mijn schoot in slaap.

En dan nog even over zaterdag. Opnieuw zijn er Nederlandse collega's gewond geraakt door een IED strike. Een IED is een improvised explosive device, in de volksmond ook wel bermbom genoemd. Een van de jongens was er erg slecht aan toe. Hij is hier voor zover mogelijk gestabiliseerd op de spoedeisende hulp en daarna snel doorgevlogen naar Kandahar. Daar is een role 3 hospitaal, met meer mogelijkheden dan wij hebben. De andere twee gewonden zijn hier behandeld en beiden opgenomen op de afdeling. Een van hen is laat op de avond ook nog naar Kandahar getransporteerd. Enkele dagen later zijn de twee jongens vanuit Kandahar afgevoerd naar Nederland, waar ze verder geholpen zullen worden. Het contrast is groot: op het ene moment probeer je een Afghaans patiëntje aan het lachen te krijgen en op het andere moment zie je drie gewonde collega's binnengedragen worden....

Afgelopen nacht was er ook nog een opname. Net toen iedereen lekker lag te slapen kwam de melding: een Afghaanse man die aangereden was door een motor. Hij werd vanuit Derah Wod met een helikopter hierheen gebracht. Dan komt 's nachts het hele hospitaal tot leven: een SEH team bestaand uit een arts, een verpleegkundige en twee assisterenden, de officier van dienst, de laborant, de röntgen, en uiteindelijk mocht ook het hele OK team uit bed komen. De man bleek een femurfractuur, een radiusfractuur en een hoofdwond te hebben. Na de OK heb ik de man samen met de anesthesieverpleegkundige verkoeverd en later meegenomen naar de verpleegafdeling en hem daar geïnstalleerd.

Op het moment liggen er nog vier patiënten op de afdeling, het is dus weer rustig.

Kim

(volledige naam bij de redactie bekend)

• Reageer op deze weblog via de redactie
• Eerdere weblogs van Kim