31 juli 2009

Bezoek aan het lokale ziekenhuis

Even wat anders dan directe patiëntenzorg. Vorige week ben ik op bezoek geweest in het lokale ziekenhuis. Tarin Kowt hospital is niet ver van onze basis verwijderd. We gingen 20 verpleegbedden en een OK tafel naar het hospitaal brengen. Die hadden wij hier niet meer nodig en ze waren daar natuurlijk meer dan welkom. Met een aantal voertuigen reden we richting het hospitaal en daar aangekomen was het even afwachten of de Scania die de container met het materiaal vervoerde, wel door de poort van het ziekenhuis kon. Gelukkig was dat geen probleem, wat heel wat tillen scheelde.

Bij het ziekenhuis stond al een groep Afghaans ziekenhuispersoneel klaar om mee te helpen met uitladen. Een van hen kende ik van gezicht, het was de chirurg die al een aantal malen in ons hospitaal was geweest om samen met onze chirurg operaties uit te voeren en op die manier kennis en ervaring op te doen met bepaalde OK's.

Terwijl de container van de auto werd gezet namen we even een kijkje in het ziekenhuis. We zagen een lange betegelde glimmende gang, met aan beide zijden verpleegzaaltjes en andere afdelingen. Dit was het belangrijkste gebouw van het ziekenhuis, maar hier waren alleen de mannen gehuisvest. De vrouwen- en kinderafdeling bevinden zich in een ander gebouw op het terrein dat ook via een andere poort vanaf de buitenzijde bereikbaar is. Na onze korte bezichtiging kon het uitladen beginnen. Samen met de Afghaanse medewerkers werd al het materiaal uit de container geladen. Nadat we de bedden in het hospitaal gezet hadden heb ik de Afghaanse medewerkers laten zien hoe ze werkten. Ze waren zichtbaar blij met het nieuwe materiaal. Ik merkte absoluut geen verschil in het contact omdat ik een vrouw ben, de aanwijzingen die ik de Afghaanse medewerkers gaf werden prima opgevolgd. Het begrip van de verschillen tussen de westerse wereld en hun cultuur was bij deze mannen in ieder geval aanwezig.

Tijdens het bezoek heb ik veel gepraat met een Afghaanse arts en enkele andere personeelsleden. De arts vertelde niet uit de regio te komen en hier nu voor een jaar te werken. Hij had gestudeerd in Kabul en Pakistan en wilde eigenlijk liever in zijn eigen regio werken in verband met de veiligheidssituatie die hier nog niet optimaal is. Zijn Engels was prima, hoewel hij zelf vond van niet. Zijn collega's konden minder goed met de Engelse taal overweg, maar hij vertaalde al hun vragen. Veel van die vragen gingen over spullen die ze niet hadden en die wel erg noodzakelijk waren. Ik probeerde uit te leggen dat ik niet in staat was dat soort zaken te regelen en gelukkig begrepen ze dat. Ik vond het erg leuk om met hen te praten en hun ervaringen te horen. Nadat alles uitgeladen was werd het al snel weer tijd voor de terugweg. Jammer eigenlijk, ik had graag nog even een kijkje genomen op de vrouwenafdeling.

Kim 

(volledige naam bij de redactie bekend)

• Reageer op deze weblog via de redactie
• Eerdere weblogs van Kim