Weblog Kim, verpleegkundige in Uruzgan 

21 juli 2009

Gisteren was het ‘vrouwendag'... Best bijzonder, we hadden drie Afghaanse vrouwen op de afdeling liggen. Vrouwen en ook meisjes komen hier in veel minder grote aantallen dan jongens en mannen. Wat de redenen hiervoor exact zijn weet ik natuurlijk niet maar er spelen waarschijnlijk allerlei culturele verschillen mee. De meisjes en vrouwen komen lang niet zoveel op straat als de mannen en jongens, zij leven vooral binnenhuis of in ieder geval binnen hun ommuurde ‘tuin'. Daarnaast is de man in de Afghaanse cultuur belangrijker en zal er meer moeite gedaan worden om een man naar een geneeskundige instelling te brengen dan een vrouw. Twee van de drie vrouwen hebben we gisteren opgenomen. De ene, 6 maanden zwanger, heeft erg veel geluk gehad. Ze heeft bij een explosie een grote wond opgelopen in haar zij, net boven haar heupen, van haar buik tot achter op haar rug. Ze heeft ook een fibulafractuur. Gelukkig is alles goed met de baby. De wond is schoongemaakt op de OK en er is een VAC systeem geïnstalleerd. Hopelijk blijft alles goed gaan, ook met de kleine. De andere vrouw was bevallen en had een nabloeding. Gelukkig bleek dit niet heel ernstig en het gaat nu goed met haar. Ze had haar pasgeboren baby niet meegenomen en zij en haar man vragen zich dan ook af hoe het met het kleine jongetje gaat. Het zou al haar elfde kind zijn, het zesde jongetje.

Verder hebben we hier bijna een week lang een hele familie op bezoek gehad. Vanwege drukte in een hospitaal in een andere regio werd een aantal patiënten naar ons overgeplaatst. Onder hen ook Falaknaz, 5 jaar, zijn moeder en zijn zusje Habiba van 5 maanden. Het jongetje en zijn moeder waren beiden gewond geraakt toen er in hun dorp gevechten waren en ze probeerden te vluchten. Falaknaz had een open fibulafractuur en zijn moeder een fractuur in haar hand, gelukkig was de baby kerngezond. Falaknaz is hier een aantal malen geopereerd en nadat de skingraft goed aangeslagen was is de familie vandaag vertrokken. De vader was in het begin niet aanwezig, hij zou thuis gebleven zijn om voor de dieren en de bezittingen te zorgen terwijl de vrouwen en kinderen met een aantal jonge mannen naar een ander dorp vluchtten. Via het Afghaanse leger is hij opgespoord en twee dagen later kwam hij hier aan.

Het brengt altijd wel even leven in de brouwerij wanneer we kinderen op de afdeling hebben die niet ernstig gewond zijn. Het in bad stoppen van Habiba, het gebrabbel wat ze liet horen en Falaknaz die lekker aan het spelen was, maken het best gezellig!
Over het algemeen zijn de patiënten die we hier opnemen niet erg oud, maar dat kan ook anders. Hij is inmiddels weer ontslagen, maar we hadden een dementerende Afghaanse man opgenomen van ongeveer 70 jaar oud.

Ook hij was overgekomen uit een ander hospitaal. Hij was daar al geopereerd en daarbij waren grote stukken darm verwijderd.

Foto: Controle of de net ingebrachte maagsonde goed zit

Om stabiel genoeg te worden voor de afdeling heeft hij eerst een nachtje op de IC doorgebracht. In het andere hospitaal had hij al heel wat bloedtransfusies achter de rug. 

Foto: Een beetje hulp had hij wel nodig. De bedhekken zijn ingepakt omdat hij erg onrustig was en met zijn benen erin klem zat.

Gelukkig bleef hij stabiel en kon na enkele dagen overgeplaatst worden naar een lokaal ziekenhuis in Kandahar om daar verder te herstellen en te revalideren.

Een andere patiënt die hier inmiddels al weer enige tijd ligt is een Afghaanse militair die door een IED (improvised explosive device) aanslag zijn beide benen moet missen. Nog steeds is er geen bezoek voor hem geweest, regelmatig belt hij met familieleden, zijn broer zou onderweg zijn naar hier maar we hebben hem nog niet gezien. Hij heeft, logischerwijs, veel zorg nodig. Op zijn beide stompen zit een VAC systeem, hij krijgt sondevoeding en heeft een epiduraal en morfinepomp voor pijnbestrijding. Als het met zijn wonden allemaal goed gaat zal hij over enige tijd overgeplaatst worden naar het ANA (Afghan National Army) hospitaal.

Zaterdag ochtend was het weer even druk, opnieuw een IED aanslag. Twee Australische en drie Afghaanse patiënten kwamen onze kant op. Een van de Australische collega's was al overleden op de plaats van het ongeval, de ander had iets meer geluk gehad maar is al snel afgevoerd voor verdere behandeling. De sfeer is dan meteen anders, bedrukt. Bij het mortuarium wordt een wake gehouden voor de overledene. Vandaag heeft hij na een rampceremonie het gebied verlaten. Bij de drie Afghaanse gewonden was ook een kind, een jongetje van ongeveer 12 jaar oud. Hij moet drie tenen van zijn rechtervoet missen en hij had ook een aantal niet ernstige scherfverwondingen. Op het moment dat ik het verband van zijn voet afhaalde dacht ik 'dat valt mee': de drie tenen hingen er nog half aan en leken niet vitaal meer. Eigenlijk best raar, dit bestempel ik inmiddels als niet ernstig omdat ik al zoveel anders heb gezien...

Kim 

(volledige naam bij de redactie bekend)

• Reageer op deze weblog via de redactie
• Eerdere weblogs van Kim