Weblog Kim, verpleegkundige in Uruzgan 

8 juli 2009

Het wordt bijna gewoon....

De afgelopen tijd zijn er erg veel Nederlandse collega's binnengebracht. Het houdt niet op, lijkt het wel. De namen en precieze verwondingen weet ik al niet meer  te noemen. De keer dat er een melding kwam van vijf gewonden, IED aanslag MB, schrok ik wel. Een MB is niet het zwaarst bepantserde voertuig en ik verwachtte dan ook ernstig verwonde collega's of misschien wel erger.

Gelukkig waren ze ook dit keer door het oog van de naald gekropen. Ik heb de foto's gezien van het voertuig en daarop zag ik dat het ook heel anders af had kunnen lopen. De meeste Nederlandse gewonden zijn niet erg lang bij ons opgenomen geweest. Degenen die breuken hadden opgelopen zijn zo snel als mogelijk richting Nederland afgevoerd om daar verder te herstellen en eventuele vervolgoperaties te ondergaan. Een aantal van de minder ernstig gewonden heeft enkele dagen bij ons gelegen waarna ze, meestal op krukken, het pand verlieten om op bij hun eigen eenheid verder te herstellen.

Uitzicht vanuit de ‘tuin' van het  hospitaal

Soms sta ik wel eens stil bij de gevolgen. Het is nogal wat, wat ze meemaken, psychisch, maar ook lichamelijk. Er zijn in de afgelopen tijd al heel wat gewonden naar Nederland afgevoerd die de rest van hun leven de gevolgen zullen ondervinden van het gebeurde, zeker als je het bekijkt in relatie tot hun werk. Jonge mensen die zich inzetten voor de opbouw van een land en daarvoor hun leven riskeren. De meeste gewonden praten onderling veel over wat ze hebben meegemaakt, en daarin klinken ook hun angst en spanning door.

Naast de Nederlandse gewonden heb ik afgelopen week ook nog allerlei Afghaanse patiënten voorbij zien komen. De meesten waren hier maar kort opgenomen. Tijdens mijn dagdiensten heb ik dan ook veel ontslagen geregeld. De Afghaanse patiënten gaan voor verdere behandeling naar het Tarin Kowt Hospitaal. Ze worden door ander personeel van het ziekenhuis netjes naar de poort gebracht en daar wacht de ambulance van het lokale hospitaal ze op.

Een van de opnames van afgelopen week was een man van ongeveer zestig jaar die aangereden was door een motor. Hoe oud mensen hier zijn weten we nooit precies, aangezien ze het zelf meestal niet precies weten. De man had een gebroken arm en onderbeen. Mobiliseren was met deze patiënt niet zo gemakkelijk. Krukken hebben we hier wel, die worden in Tarin Kowt door een timmerman gemaakt. Maar we hebben geen kruk met een onderarmsteun. Gelukkig werken er in het hospitaal ook technische mensen en die konden in samenwerking met de fysio een aangepaste kruk voor deze man maken. Daarmee ging het mobiliseren een stuk beter en de man kon dan ook na twee dagen het hospitaal verlaten.

Een andere patiënt die inmiddels al weer ontslagen is, was een jongetje van ongeveer tien jaar. Hij had een steekwond opgelopen in zijn zij doordat zijn vader ruzie had met zijn neef. Het jongetje heeft kort op de IC gelegen en is daarna langzaamaan op onze afdeling hersteld. Zijn buik kwam niet gelijk op gang en er waren tekenen van een ileus, maar gelukkig was een heroperatie niet nodig. Het jongetje was erg in zichzelf gekeerd en leek ook niet veel contact te hebben met zijn vader. Over het algemeen is dat juist wel het geval omdat dat het enige bekende is wat ze hier hebben. De gebeurtenis had blijkbaar nogal wat

 impact op de jongen, wat natuurlijk niet vreemd is, maar toch gaan er in zo'n situatie ook andere gedachten spelen in je hoofd.
Het moeilijke is dat je er toch niets aan zult kunnen doen. Je geeft het jongetje de zorg die hij nodig heeft en tracht hem wat meer liefde te geven. Het is raar als een patiënt geen drinken en eten aanneemt van zijn vader maar wel als iemand van ons het geeft.....

Het jongetje van 10 met de steekverwonding verlaat het ziekenhuis. Gelukkig kan hij nog zwaaien.

Kim 

(volledige naam bij de redactie bekend)

• Reageer op deze weblog via de redactie
• Eerdere weblogs van Kim