Weblog Kim, verpleegkundige in Uruzgan

30 augustus 2009

Mijn laatste verhaal......

Ik ben weer terug in Nederland. De laatste weken zijn snel voorbijgegaan. Als personeel van het hospitaal draai je een uitzending van vier tot vijf maanden. Na vier maanden en drie weken zat onze tijd erop. Dat betekent dat het gehele hospitaal in één week van personeel wisselt. Exclusief het chirugische team, want dat was anderhalve week tevoren al vervangen door een Australisch team.

Een nieuwe eenheid die zich intensief heeft voorbereid in Nederland gaat het stokje overnemen zodat wij van ons welverdiende verlof kunnen genieten. Een intensieve hoto periode: hand over - take over. In de weken voor hun komst hebben we allerlei zaken op orde gemaakt. Een uitgebreide overdracht geschreven waarin alle procedures beschreven staan. Een checklist opgesteld zodat het nieuwe personeel op die wijze kan controleren of ze alles weten, enzovoort. En dan staan ze er: het nieuwe team. Een aantal dagen hebben we dubbele diensten gedraaid om zo langzaam aan (maar eigenlijk toch ook snel, in vier dagen) de afdeling aan hen over te dragen. Best raar, de werkplek overdragen waar je dik vier maanden je werk hebt gedaan. De patiënten die je als ‘eigen' beschouwt overdragen aan de volgende club. Maar ook dit is een onderdeel van het werk, en het voordeel is natuurlijk dat we daarna naar huis mogen, en dat is eigenlijk wel heerlijk.

Het was erg druk tijdens de overnameperiode. Alle modules, inclusief het mortuarium, zijn tegelijk aan het werk geweest. Twee kinderen overleden in de laatste dagen dat we er waren, geen fijn eind en geen fijn begin, maar ja het is wel meteen duidelijk waarvoor je er bent. De Afghaanse militair bij wie beide benen geamputeerd zijn lag nog steeds op de afdeling. Ik hoop voor hem dat hij inmiddels is overgeplaatst naar een Afghaanse instelling. Een mooi moment dat ik nog heb kunnen meemaken is dat hij eindelijk, nadat hij al wekenlang bij ons was, zijn broer op bezoek kreeg. Ik zag de emotie in zijn ogen en was erg blij voor hem dat hij eindelijk steun kon ontvangen van iemand van zijn eigen familie. Aangezien de broer uit Kabul overgekomen was mocht hij in het hospitaal blijven slapen.

 foto: Gezellig met elkaar in één bed
Een kinderziekenhuis noemden we onszelf soms de laatste periode. De kinderzaal lag onafgebroken vol. Het is toch altijd mooi om een kind na een aantal dagen herstel weer te zien lachen, langzaam op te zien krabbelen en uiteindelijk weer lekker te zien spelen.

foto: Een van de patientjes met zijn vader aan het scoubidouen

Vanuit Nederland had ik kinderspeelgoed opgestuurd gekregen. Daarin zaten ook scoubidou touwtjes. Leuk dacht ik, dat kan ik de kinderen mooi leren. Maar de kinderen vonden het eigenlijk niet zo interessant. Nou ja, ze vonden het wel even leuk maar na een kwartiertje hadden ze het wel gezien.

foto: Vooral de Afghaanse mannen waren helemaal weg van de leuke gekleurde touwtjes!
De vaders, broers en ooms vonden het des te interessanter. Een aantal middagen heb ik met hen buiten gezeten, leerde ik een van hen een knoop en leerden zij het de volgende. Erg leuk was het, contact maken door zoiets simpels.

En dan de terugweg. Het is niet zo dat we gewoon in een vliegtuig stappen en dan na een paar uur in Nederland aankomen. Er zitten nogal wat stops tussen. Eerst nog anderhalve dag vertoeven op de basis in Kandahar. Daar moesten we vrijwel meteen even de bunker in vanwege een ‘incoming alarm'. Dat wil zeggen dat er een raket afgevuurd wordt op het kamp. Op dat moment dacht ik ‘rust mag blijkbaar nog even niet. Na Kandahar vlogen we midden in de nacht via Minhad naar Kreta. Want voordat je als Nederlandse militair weer voet mag zetten op Hollandse bodem moet je eerst adapteren. Een hotel met zwembad, twee nachtjes slapen, een groepsgesprek en dan eindelijk op weg naar Eindhoven. Heerlijk om weer thuis te zijn, maar ook wel even wennen. Eerst een aantal weken vrij en dan weer aan het werk. Jammer genoeg had ik zelf nog niet direct echte rust aangezien ik volgende week afsluitende assessments heb voor mijn opleiding hbo-verpleegkunde. Er moest vorige week dus nog een portfolio in elkaar gezet worden. Daarna lekker op vakantie en even alleen maar doen waar ik zin in heb.

Je laat het niet zomaar los, het werk in Afghanistan, bij het horen van nieuwsberichten erover denk je er aan terug en als je hoort dat er gewonden zijn gevallen zie je het hospitaal voor je en iedereen die aan het werk gaat....

Kim

(volledige naam bij de redactie bekend)